دانشگاه

ب نظرم جاییه عمومی،

صمیمیت مدرسه توش نیست،

رفاقت معنی ندارع!

با ی مشت آدم که اصلا باهات هیچ سنخیتی ندارن مجبوری هم اتاق شی،هم گروه شی و باهاشون مراوده داشته باشی!

هرچقدر سعی میکنی ازشون دور شی،بیشتر میان سمتت و زندگیت رو تاکسیک میکنن با نظر های مسخرشون!

جلوی پیشرفتت رو میگیرن!

جلوی ارامشت رو!

دلم میخواد راهم ازشون جدا باشه

دلم نمیخواد باهاشون حرف بزنم!

حرف زدن باهاشون فقط منو از مسیرم دور میکنه و انرژی انجام کارهامو میگیره ازم!